9.jpg

Krew jest siłą natury, witalną charyzmą, która chroni nas od niepamiętnych czasów. Zwykła kropla krwi, na tyle mała, że nie można jej zobaczyć gołym okiem, zawiera pełny kod genetyczny ludzkiego istnienia. Matryca DNA jest nietknięta i odtwarzana w nas bez końca – poprzez naszą krew. (D’Adamo, Whitney 2008).

Krew jest to inaczej jednolity czerwony płyn widziany gołym okiem, jednak patrząc na skład to zawiera w sobie kilka ważnych komponentów. W organizmie ludzkim występuje od 5 do 6 litrów krwi, około 0,46 litra ciałek krwi występuje u mężczyzn, u kobiet 0,41 litra natomiast resztę stanowi osocze składające się z wody, soli mineralnych, związków azotu, substancji odżywczych i białek. Głównymi składnikami krwi są: Płytki krwi (trombocyty), uczestniczą w procesie krzepnięcia krwi, czerwone ciałka krwi (erytrocyty) zawierają duże ilości hemoglobiny zawierającej atom żelaza, substancja ta odpowiada za przenoszenie tlenu oraz nadaje charakterystyczne zabarwienie. Białe ciałka krwi (leukocyty) stanowią barierę ochronno organizmu.

Głównymi funkcjami krwi jest transport tlenu do komórek i narządów wewnętrznych, oraz usuwanie produktów ubocznych (dwutlenku węgla), transport substancji odżywczych, uczestniczy w oczyszczaniu organizmu, uczestniczy w utrzymaniu prawidłowej gospodarki wodnej i mineralnej, stanowi również barierę ochronna organizmu.

Grupa krwi to podstawa całego układu odpornościowego organizmu. Stoi na straży przed wtargnięciem nieproszonych gości do organizmu, wirusów bakterii, grzybów, związków chemicznych. Układ immunologiczny a dokładniej słowo immunologiczny pochodzi z języka łacińskiego „immunis”, które oznaczało miasto w Imperium Rzymskim, od którego nie żądano płacenia podatków. Działanie układu odpornościowego można przyrównać obrońcy, który określa, kto jest wrogiem, a kto przyjacielem organizmu. Jest to podstawowa funkcja układu odpornościowego, bez niej układ odpornościowy mógłby zaatakować własne tkanki przez pomyłkę lub pozwoliłby wniknąć niebezpiecznym organizmom do wnętrza.

Układ odpornościowy wyposażony jest w system określania, czy substancja w organizmie jest obca, czy nie. Ten system stanowią związki zwane antygenami. Antygen pobudza system immunologiczny do produkcji odpowiednich przeciwciał, które skutecznie atakują wroga, niszcząc go. Z reguły każda żywa, obca komórka może być nosicielem antygenu. Antygeny pobudzają układ odpornościowy do produkcji przeciwciał, które natychmiastowo atakują i niszczą wroga.

Każda z grup krwi charakteryzuje się innym antygenem o specyficznej strukturze chemicznej. Stad również czerpie swą nazwę, od antygenu zapisanego w czerwonych krwinkach.

Podczas gdy antygen grupy krwi odkrywa, że do układu odpornościowego wtargnął obcy antygen, wówczas dochodzi do reakcji wytworzenia przeciwciała dla antygenu. Przeciwciała to inaczej związki chemiczne produkowane przez komórki układu odpornościowego, których rolą jest atakowanie i oznakowanie obcego antygenu w celu jego neutralizacji.

Układ odpornościowy produkuje mnóstwo rożnych przeciwciał wyspecjalizowanych względem konkretnego antygenu. W sytuacji, kiedy przeciwciało napotka antygen intruza mikroba, wówczas zachodzi reakcja zwana aglutynacją (zlepianiem, sklejaniem). Przeciwciało przyłącza się do antygenu wirusa i czyni go bardzo lepkim. Kiedy komórki, wirusy, pasożyty i bakterie są zaglutynowane, sklejają się z sobą i grupują, co czyni zadanie usunięcia ich znacznie łatwiejszym.

Kilkadziesiąt lat temu dr Karl Landsteiner, wybitny austriacki lekarz i naukowiec, odkrył, że grupy krwi wytwarzają przeciwciała na inne grupy krwi. Jego badania dowiodły, dlaczego niektórzy ludzie mogą wymieniać między sobą krew, podczas gdy inni nie. Dzięki tym badaniom wiadomo jest , które grupy krwi są rozpoznawane jako przyjazne przez inne grupy krwi, a które są rozpoznawane jako wrogie.

Dr Landsteiner odkrył, że:

  • Grupa A posiada przeciwciała przeciwne B. Grupa B zostanie odrzucona przez grupę A.
  • Grupa B posiada przeciwciała przeciwne A. Grupa A zostanie odrzucona przez grupę B.

Tak więc grupy A i B nie mogą nawzajem wymieniać krwi.

  • Grupa AB nie posiada żadnych przeciwciał. Uniwersalny biorca, przyjmie każdą inną grupę krwi! Lecz posiada ona zarówno antygeny A jak i B, zostanie więc odrzucona przez wszystkie inne grupy krwi.

Grupa AB może więc przyjmować krew od każdego, lecz nie może przekazać krwi nikomu innemu. Poza inną grupą AB, oczywiście.

  • Grupa krwi 0 nosi przeciwciała przeciwne A i B.

Grupy A, B i AB zostaną odrzucone. Grupa 0 nie może przyjmować krwi od nikogo innego, poza inną grupą 0. Lecz będąc wolna od antygenów A i B, grupa 0 może przekazywać krew każdemu innemu. Grupa 0 jest uniwersalnym dawcą! (D’Adamo, Whitney 2008).


Krew jest to inaczej jednolity czerwony płyn widziany gołym okiem, jednak patrząc na skład to zawiera w sobie kilka ważnych komponentów. W organizmie ludzkim występuje od 5 do 6 litrów krwi, około 0,46 litra ciałek krwi występuje u mężczyzn, u kobiet 0,41 litra natomiast resztę stanowi osocze składające się z wody, soli mineralnych, związków azotu, substancji odżywczych i białek. Głównymi składnikami krwi są: Płytki krwi (trombocyty), uczestniczą w procesie krzepnięcia krwi, czerwone ciałka krwi (erytrocyty) zawierają duże ilości hemoglobiny zawierającej atom żelaza, substancja ta odpowiada za przenoszenie tlenu oraz nadaje charakterystyczne zabarwienie. Białe ciałka krwi (leukocyty) stanowią barierę ochronno organizmu.

Głównymi funkcjami krwi jest transport tlenu do komórek i narządów wewnętrznych, oraz usuwanie produktów ubocznych (dwutlenku węgla), transport substancji odżywczych, uczestniczy w oczyszczaniu organizmu, uczestniczy w utrzymaniu prawidłowej gospodarki wodnej i mineralnej, stanowi również barierę ochronna organizmu.

 

Grupa krwi to podstawa całego układu odpornościowego organizmu. Stoi na straży przed wtargnięciem nieproszonych gości do organizmu, wirusów bakterii, grzybów, związków chemicznych. Układ immunologiczny a dokładniej słowo immunologiczny pochodzi z języka łacińskiego „immunis”, któreoznaczało miasto w Imperium Rzymskim, od którego nie żądano płacenia podatków. Działanie układu odpornościowego można przyrównać obrońcy, który okresla, kto jest wrogiem, a kto przyjacielem organizmu. Jest to podstawowa funkcja układu odpornościowego, bez niej układ odpornościowy mógłby zaatakować własne tkanki przez pomyłkę lub pozwoliłby wniknąć niebezpiecznym organizmom do wnętrza.

Układ odpornościowy wyposażony jest w system określania, czy substancja w organizmie jest obca, czy nie.

Comments are closed.