Spośród wielu gatunków roślin leczniczych i przyprawowych w dietach zgodnych z grupa krwi znajduje zastosowanie wiele gatunków z nich. Posiadają właściwości lecznicze, stosowana są już od wielu tysięcy lat na wiele typu schorzeń.

Borówka czarna (Vaccinium myrtillus L.)

Jest to krzewinka dorastająca do 60 cm wysokości. Gałązki ostro kanciaste, zielone, silnie rozwidlone. Liście naprzemianległe, jajowate o piłkowanym brzegu. Opadają na zimę. Kwiaty pojedyncze, są koloru zielonego lub różowego i występują w kontach liści. Owocem jest czarna jagoda z niebieskim nalotem. Kwitnie w maju i czerwcu. Naturalne siedlisko borówki czarnej to lasy sosnowo- dębowe, bory sosnowe i mieszane, kwaśne buczyny, wrzosowiska, bardzo pospolita w górach. Roślina zawiera: garbniki, kwasy organiczne (m.in.jabłkowy, bursztynowy, cytrynowy), karotenoidy, pektyny, glikozyd fenolowy, arbutyna, glukokininy, sole mineralne, myrtilina, witaminy tj.: witaminę C, B1, prowitaminę A. Borówka czarna posiada działanie moczopędne, przeciwzapalne, przeciwkrwotoczne, przeciwcukrzycowe, odtruwające, rozkurczowe, przeciwbiegunkowe. Odwar z liści borówki czarnej stosowany jest w stanach zapalnych dróg moczowych, skąpomoczu, białkomoczu, zatruciach pokarmowych, nieżytach układu pokarmowego. Doskonale pobudza i ułatwia przyswajanie pokarmów, uszczelnia i zmniejsza przepuszczalność i kruchość naczyń krwionośnych. Natomiast odwar z suszonych owoców znajduje zastosowanie w awitaminozie, po terapiach antybiotykowych, w biegunkach, likwiduje nieprzyjemny zapach z ust i skóry, pomocny w stanach zapalnych jamy ustnej. Świeże owoce sprzyjają poprawie przemiany materii, pomocne podczas rozwolnienia jak i przy zaparciach. Kąpiel z dodatkiem odwaru z liści działają antyseptycznie, przeciwzapalnie. Borówka czarna w przypadku osób posiadających grupę krwi A hamuje zlepianie płytek krwi, przyczynia się do ochrony żołądka przed niekorzystnymi czynnikami środowiska. Obniża poziom glukozy we krwi. Chroni przed działaniem wolnych rodników.

Dziurawiec zwyczajny (Hypericum perforatum L.)

Bylina dorastająca do 100 cm wysokości. Posiada sztywną, nagą łodygę, w górnej części rozgałęziona. Liście są eliptyczne lub lancetowate prześwięcająco kropkowane, występują tu zbiorniczki olejków eterycznych. Kwiaty barwy złocistożółtej, bardzo liczne, zebrane w gęste szczytowe baldachogrona. Kwitnie od czerwca do sierpnia. Zazwyczaj występuję w zaroślach, na obrzeżach lasów, na suchych nasłonecznionych łąkach, dość liczny na miedzach, jest również rośliną uprawną. Ziele zawiera wiele związków czynnych: flawonoidy, garbniki katechinowe, olejki eteryczne, kwasy wielofenolowe, hiperycyna, cholina, fitosterole, cukry, pektyny, sole mineralne, witaminy. Napar sporządzony z kwiatów stosowany przy zaburzeniach układu trawiennego, bólach brzucha, problemach z wątrobą, nieżytach jamy ustnej. Przymoczki na twarz z wyciągu olejowego są pomocne w leczeniu trądziku, wyprysków skórnych i w pielęgnacji suchej cery. Dodawanie małych ilości kwiatów do spożywanych potraw podnosi wartość dietetyczną, ma działanie odtruwające i działa stymulująco na mechanizm obronny organizmu. Nie poleca się stosowania ziela w okresie letnim, ze względu na zawartość hipercyny, która w reakcji ze słońcem może spowodować poparzenie. Dziurawiec w przypadku osób z grupa krwi A, działa antystresowo, przeciwdepresyjnie. Utrzymuje równowagę neurotransmiterów, stosowany w leczeniu stanów lękowych, opryszczki, w przypadku wirusa HIV. Zapobiega nawracającym infekcja usznym.

Głóg jednoszyjkowy (Crataegus monogyna Jacq)

Krzew o białych lub lekko różowych kwiatach zebranych w baldachy, posiadają zapach. Liście maja zmienny kształt w zarysie jajowate, głęboko wcięte, zaostrzone, brzeg ząbkowany. Gałązki posiadają ciernie. Kwitnie od maja do czerwca. Głóg zawiera: flawonoidy, leukoantocyjanozydy, katechiny, związki trójterpenowe, związki aminowe, kumarynowe, olejki eteryczne, kwasy organiczne, witaminy. Wyciąg z kwiatu głogu stosowany jest, jako lek nasercowy. Reguluję pracę mięśnia sercowego, wzmacnia jego skurcze, stosowany również w nadciśnieniu tętniczym krwi, miażdżycy, bezsenności, zwiększonej pobudliwości nerwowej, chorobach reumatycznych, przy zawrotach głowy. Wyciąg olejowy z kwiatów ma zastosowanie przy zatruciach organizmu, wzmacnia organizm, pobudza wydzielanie interferonu. Syrop sporządzony z kwiatów stosowany u dzieci zapobiega i wspomaga leczenie anemii, chorób serca, alergii. Przymoczki na twarz regenerują i ujędrniają cerę. Głóg jednoszyjkowy chroni przed alergią osoby posiadające grupę krwi A, wspomaga również zdrowie jelit. U osób z grupą krwi AB pomaga zachować zdrowie układu nerwowego, usprawnia pracę jelit. Wspomaga walkę z głodem alkoholowym, zapobiega wrzodom trawiennym, wrzodziejącemu zapaleniu okrężnicy.

Gwiazdnica pospolita (Stellaria media L.)

Roślina jednoroczna lub dwuletnia. Łodygi są rozesłane i mocno skupione, liście natomiast są jajowate, krótko zaostrzone, całobrzegie, posiadają ogonki. Owocem jest torebka. Kwiaty białe zebrane w wierzchotki. Kwitnie przez cały rok. Miejsce występowania to pola uprawne, zarośla, przydroża. Roślina posiada związki czynne tj.: glikozydy, saponiny, alkaloidy, śluzy, gorycze, sole mineralne, witaminy. Roślina posiada właściwości lecznicze. Odwar z ziela stosowany przy dnie moczanowej, gośćcu, schorzeniach wątroby, przy nieżytach górnych dróg oddechowych, przy schorzeniach płuc. Okłady natomiast zmniejszają bóle reumatyczne, artretyczne, bóle stawów. Przymoczki zalecane przy stanach zapalnych skóry, owrzodzeniach, łuszczycy. Nasiadówki zalecane są przy żylakach. Gwiazdnica pospolita wspomaga zdrowie układu moczowego osób z grupą krwi AB. Przyczynia się do leczenia astmy, niestrawności i chorób skórnych. Łagodzi uszkodzenia i chroni uszkodzoną śluzówkę.

Jeżówka purpurowa (Echinacea purpurea L.)

Jeżówka to roślina dochodząca do 150 cm wysokości. Liście są ząbkowane, szeroko lancetowate, zwężające się. Na szczycie łodygi znajduje się pojedynczy koszyczek. Kwiaty sa koloru purpurowego. Kwitnie od czerwca do października. Środowiskiem naturalnym jeżówki purpurowej jest środkowa i południowo- wschodnia część USA. Surowiec stanowi nadziemna część jeżówki purpurowej. Ziele zawiera substancje czynne m.in.: poliacetyleny, alkiloamidy, polisacharydy, pochodne kwasu kawowego. Jeżówka purpurowa wspomaga leczenie nawracających infekcji w obrębie dróg oddechowych i moczowych. Wpływa pobudzająco na układ immunologiczny, zwiększa siły obronne organizmu. Jeżówka wspomaga leczenie antybiotykami. Zwiększa wytwarzanie i aktywność białych krwinek. Stosowana do leczenia przeziębień i bólu gardła.

Kasztanowiec zwyczajny (Aesculus hippocastanum L.)

Kasztanowiec jest drzewem dochodzącym do 30 m wysokości. Liście są duże, dłoniastozłożone o 5- 7 listkach. Listki są najszersze powyżej swej części środkowej. Kwiaty sa koloru białego, z żółtą lub czerwoną plamką. Okres kwitnienia przypada na kwiecień- maj. Drzewo sadzone jest, jako drzewo ozdobne. Naturalnym środowiskiem jest Europa i Ameryka Północna. Wysuszone nasiona stanowią surowiec zielarski. Kasztanowiec bogaty jest w saponiny trójterpenowe (m.in.:escyna), flawonoidy, cukry, glikozydy. Nasiona kasztanowca mają właściwości przeciwysiękowe, wspomagają działanie układu krążenia. Łagodzi obrzęki, kurcze mięśni łydek, uczucie ciężkości w nogach, żylaki, zespół pozakrzepowy. Ziele powszechnie stosowane przy schorzeniach żył. Kasztanowiec wspomaga rekonwalescencję po operacji u osób posiadających grupę krwi A i 0. Skuteczny w leczeniu żylaków, siniaków, przewlekłej niewydolności żylnej, puchliny, hemoroidów i uszkodzeń tkanki.

Krwawnik pospolity (Achillea millefolium L.)

Roślina o liściach pierzastych, lancetowatych. Łodyga jest sztywna, wyrastająca z rozłogów. Kwiaty koloru białego- różowego, zebrane w nibybaldachy na szczycie pędu. Roślina posiada miły, balsamiczny zapach oraz słonawo-gorzkawy zapach. Kwitnie od czerwca do października. Ziele krwawnika zawiera olejki lotne, flawonoidy, achilleinę, cholinę, garbniki, sole mineralne. Roślina ta wpływa na obniżenie ciśnienie krwi, działa przeciwkrwotocznie, przeciwskurczowo. Posiada właściwości moczopędne i żółciopędne oraz działa przeciwbólowo. Wzmacnia, reguluje przemianę materii. Wpływa na wydzielanie soków trawiennych, przez co ułatwia trawienie. Działa przeciwzapalnie, cytotoksycznie, bakteriostatycznie. Jako napar pomocny przy owrzodzeniach żołądka i jelit, hemoroidach, zaparciu stolca, bólach jelita grubego? Wyciąg z krwawnika wpływa pozytywnie na poprawę apetytu. Krwawnik również czyści krew, zapobiega powstawaniu kamieni nerkowych, pomocny w leczeniu trądziku i liszai. Krwawnik działa antystresowo na osoby z grupą krwi AB. Leczy bezsenność i stany lękowe.

Lipa drobnolistna (Tilia cordata Miller)

Lipa to drzewo długowieczne. Kwiaty biało-żółte, wonne, zebrane w wierzchotkę zaopatrzoną w dużą bladozieloną podsadkę. Liście okrągłe, sercowate lub trójkątne w zarysie. Dolna strona liścia posiada rudawe włoski w katach nerwów. Kwitnie w czerwcu- lipcu. Siedliskiem lipy są lasy liściaste i mieszane, zarośla, parki. W kwiatach lipy drobnolistnej znajdują się flawonoidy, kwasy organiczne, olejki eteryczne, trójterpeny, fitosterole, związki śluzowe, garbniki. Kwiaty lipy to panaceum na „zmęczone nerwy”. Napar ma zastosowanie przy przeziębieniu, anginie, bezsenności, dolegliwościach reumatycznych, nerwobólach, zawrotach głowy. Kąpiel lipowa ma działanie oczyszczające, wybielające i wzmacniające organizm. Maseczki stosowane na twarzy wybielają skórę twarzy, zamykają pory, łagodzą stany zapalne skóry, wygładzają cerę, usuwają plamy i piegi. Lipa posiada korzystne właściwości u osób z grupą krwi A, AB i B, zapobiega wielu infekcjom wirusowym.

Łopian większy (Arctium lappa L.)

Jest to pokaźna roślina, sięgająca od 50-80 cm wysokości. Liście są owalnosercowate, pod spodem występuje kutner. Kwiaty są duże, wielokoszyczkowe, różowe, posiadają charakterystyczny sposób rozprzestrzeniania się. Korzeń łopianu ma wrzecionowaty kształt, jest pomarszczony oraz szarobrązowy kolor. Jest to roślina ruderalna, występuje w zaroślach, przydrożach, rumowiskach, nad brzegami wód. Substancje czynne zawarte w korzeniu to: insulina, związki śluzowe, żywiczne, garbniki, olejki eteryczne, fitosterole, kwasy organiczne, gorycze, sole mineralne. Łopian posiada właściwości żółciopędne, pobudzające wydzielanie soków trawiennych, moczopędne, odtruwa organizm. Działa również, jako środek przeciwcukrzycowy i przeciwzapalny. Odwar stosowany w przypadku nieżytu przewodu pokarmowego, żołądka i jelit, w zaburzeniach przemiany materii. Okłady ze zmiażdżonego korzenia uśmierzają bóle reumatyczne i nerwobóle. Przymoczki zalecane w przypadku trądziku, wypryskach skórnych. Kąpiele stóp sporządzane w przypadku grzybicy. Łopian stosowany w kuchni jest doskonałym składnikiem sałatek warzywnych. Łopian w przypadku grupy krwi A zapobiega nowotworom, wspomaga zdrowie jelit, skóry. Detoksykacyjnie wpływa na organizm z grupą krwi AB. Ziele to wpływa na poprawę układu odpornościowego, oczyszcza krew.

Mącznica lekarska (Arctostaphylos uva-ursi L.)

Jest to krzewinka o podłużnych liściach, odwrotnie jajowatych, skórzastych. Sięga od 30 do 100 cm długości. Gałązki ścielące kwiaty po 3-12, zebrane w grona. Owocem jest jagoda. Kwitnie od kwietnia do lipca. Zazwyczaj występuje w borach sosnowych. Liście bogate są w garbniki. Ziele posiada działanie moczopędne, dezynfekuje przewód pokarmowy. Działa przeciwzapalnie przy przewlekłych nieżytach dróg moczowych, zmazach nocnych, u dzieci zapobiega moczeniu nocnemu. Stosowana przy chorobach wenerycznych- rzeżączce. Pozytywne działanie odnosi również w przypadku krwiomoczu, przewlekłych biegunkach i nieżytach dróg oddechowych. Mącznica lekarska wspomaga działanie układu moczowego osób z grupą krwi B oraz wpływa na funkcjonowanie pęcherza moczowego.

Miłorząb dwuklapowy (Ginkgo biloba L.)

Miłorząb dwuklapowy zwany inaczej japońskim jest drzewem dochodzącym do 40 m wysokości. Korona jest wyniosła, regularna, występują liczne skrócone pędy. Liście są szeroko wachlarzowate, na wierzchołku wcinane. Na liściach występuje unerwienie dichotomiczne. Miłorząb jest roślina dwupienną, kwiatostan męski zebrany w kotki, kwiatostan żeński składa się z dwóch zalążków, z których po zapyleniu tylko jeden przekształcony zostaje w nasienie, przypominające pestkowca. Okrywa pestkowca jest zmięśniała, barwy żółtej. Drzewo sprowadzone zostało z Chin, powszechnie występuje w parkach. Surowiec stanowią wysuszone liście miłorzębu. Miłorząb bogaty jest w flawonoidy, terpenoidy (m.in.: ginkgolidy). Ziele to pobudza ukrwienie mózgu i przepływ krwi przez tętnice. Pozytywnie wpływa na cały układ krążenia. Zapobiega niewydolności mózgowo- naczyniowej. Łagodzi objawy szumu w uszach, zawrotów i bólu głowy. Poprawia pamięć i koncentrację. Miłorząb japoński wspomaga układ sercowo- naczyniowy osób z grupą krwi A. U osób z grupą krwi B usprawnia procesy myślowe. Poprawia ukrwienie. Ziele to stosowane jest w leczeniu choroby Alzheimera, miażdżycy, tętnic, niewydolności mózgowo- naczyniowej, depresji, cukrzycy, impotencji, niepłodności.

Mniszek pospolity (Taraxacum officinale Weber)

Bylina dorastająca do 60 cm wysokości. Posiada pustą łodygę, która wydziela sok mleczny, na szczycie koszyczek. Liście lancetowate wcięte, zebrane w przyziemna różyczkę. Kwity żółte. Okres kwitnienia to: kwiecień- czerwiec. Ziele jest ogólnie bardzo pospolite, występuje na trawnikach, łąkach, zboczach, przydrożach. Roślina zawiera w swym składzie: flawonoidy, karotenoidy, związki goryczkowe, insulinę, cukry, kwasy organiczne, śluzy, olejki eteryczne, żywice, witaminy, sole mineralne. Napary z koszyczków kwiatów zalecane są podczas przeziębienia, przy nieżytach oskrzelowych. Zalecany szczególnie dzieciom. Syrop sporządzony z kwiatów ma właściwości w nieżycie jamy ustnej, gardła, oskrzeli i kaszlu u dzieci. Mniszek pobudza wydzielanie soków trawiennych, działa moczopędnie, odtruwa organizm, przyspiesza gojenie ran, wzmacnia mechanizm obronny organizmu, działa przeciwnowotworowo i przeciwwirusowo. Ziele to również znajduje zastosowanie w kuchni, jako dodatek do wielu potraw. U grupy krwi A mniszek lekarski posiada właściwości detoksykacyjne, u grupy krwi AB wspomaga zdrowie jelit, natomiast u osób z grupą krwi 0 wspomaga metabolizm. Oprócz tego liście mniszka stosowane są, jako łagodny diuretyn, środek przeczyszczający, łagodzi i zapobiega zgadze i niestrawności. Korzenie mniszka lekarskiego obniżają głód alkoholowy.

Morwa indyjska (Morinda citrifolia L.)

Morwa indyjska lub noni to wiecznie zielony krzew osiągający wysokość od 3 do 7 m. Bardzo pospolity na wyspach Polinezji. Rośnie do dziś dziko na terenach Australii i niektórych tropikalnych regionach Afryki, Ameryki Południowej, na Wyspach Karaibskich, w Chinach, w Malezji, Indiach i Filipinach. Ma sztywne i twarde gałęzie, z któ­rych wyrastają duże, ciemnozielone i błysz­czące liście. Z małych pąków rozwijają się bujne białe kwiaty o delikatnym zapachu. To właśnie z nich powstają perłowo-białe owoce. Gdy dojrzewają stają się zielone, a w końcowej fazie nabierają zielonożółty ko­lor. Noni stanowi bogate źródło witamin, składników mineralnych oraz aminokwasów, które uzupełniają dzienne zapotrzebowanie organizmu na te bardzo ważne substancje. Obecnie z noni wyselekcjonowano blisko 100 substancji biologicznie czynnych, ale badania wciąż trwają. Wśród związków czynnych wyróżnić można: skopoletyna, serotonina, damnacathal, prokseronina, kseronina, aminokwasy, terpen, polisacharydy, błonnik, glikozydy, fitonutraceutyki, kwasy tłuszczowe, limonen, selen, glutation. W medycynie ludowej okłady z ciepłych liści stosowano przy artretyzmie i egzemię, rozmiękczone liście łagodziły obrzęki, papka z liści służyła do dezynfekcji stanów ropnych skóry i wrzodów, liście żuto przy bólu gardła, sok z owoców łagodził stany zapalne dziąseł, napar z liści obniżał gorączkę, podnosił odporność. Napar z kory noni zalecana była przy wrzodach żołądka i kaszlu. Kawałki owoców i korzeni moczone były w gorącej wodzie i służyły w celu zabicia pasożytów w organizmie. Suszona kora, liście owoce zapobiegały biegunce u dzieci i dorosłych. Substancje zawarte w noni np. damnacanthal blokuje lub hamuje funkcje komórek nowotworowych, stad właściwości przeciwnowotworowe, kseronina blokuje wzrost i rozmnażanie się złośliwych komórek rakowych. Ziele to obniża wysokie ciśnienie krwi, razem z melatoniną i serotoniną wpływa na uregulowanie snu, temperatury ciała i nastrojów, wpływa na wzrost energii, jest czynnikiem o właściwościach antyhistaminowych i antypobudzających, ma właściwości antybakteryjne, chroni przed problemami z trawieniem i przed chorobami serca, reguluje funkcje komórek, regeneruje zniszczone komórki, wspomaga i uzupełnia działanie innych leków, pełni również rolę zapobiegawczą, wpływa na przyspieszenie procesu gojenia się ran, stymuluje produkcję T-komórek w systemie immunologicznym. T-komórki pełnią ważną rolę podczas zwalczania poszczególnych zachorowań, wspomaga pracę systemu immunologicznego, zwalcza wiele typów bakterii lub utrzymuje je pod kontrolą np. gronkowiec złocisty, pałeczka czerwonki, pałeczka okrężnicy, salmonella, posiada unikalne właściwości pozwalające zwalczyć ból, hamuje rozwój chorób nowotworowych, guzów powodując, że uszkodzone komórki funkcjonują w prawie normalny sposób, zawiera antyoksydanty, które zwalczają wolne rodniki, substancji. Noni u osób z grupa krwi A działa krwiotwórczo, pobudza krążenie, zapobiega nowotworom, u grupy. Roślina posiada właściwości przeciwzapalne i przeciwutleniajace.

Nagietek lekarski (Calendula officinalis L.)

Roślina jednoroczna dosięgająca do 60 cm wysokości. Charakteryzuje ja charakterystyczny zapach. Łodyga prosta, rozgałęziona. Liście łopatkowate, ogonkowate, górne lancetowate. Kwiatostan w postaci pojedynczych koszyczków na szczycie rozgałęzionych łodyg. Kwiaty są barwy od jasnożółtej do pomarańczowej. Okres kwitnienia przypada na czerwiec- wrzesień. Owocem jest niełupka. Ziele to zazwyczaj uprawiane jest w ogrodach, ogródkach. Spośród związków czynnych wyróżnić można flawonoidy, karotenoidy, saponozydy, olejki eteryczne, żywice, związki śluzowe, sole mineralne, fitosterole, kwasy organiczne, hormony, gorczyce. Napar z kwiatów nagietka posiada właściwości przeciwzapalne i antybiotyczne. Szczególnie zalecany w przypadku bakterii ropotwórczych. Przyczynia się do obniżenia ciśnienia krwi, przyśpiesza gojenie ran. Łagodzi stany zapalne błon śluzowych jamy ustnej, gardła, pochwy. Wyciąg z kwiatów stosowany jest w przypadku owrzodzeń żołądka i dwunastnicy, w zagrożeniu choroba nowotworową przewodu pokarmowego, w problemach z układem pokarmowym, przy zaburzeniach miesiączkowania, w dolegliwościach okresu pokwitania. Zalecany również w stanach lękowych i depresyjnych, w migrenie, nerwobólach, stanach zapalnych jamy ustnej i gardła. Sprawdza się również, jako składnik wielu dań. Nagietek zapewnia zdrowie skóry u wszystkich grup krwi. Ziele stosowane do leczenia stanów zapalnych, uczuleń i zmian skórnych.

Ostropest plamisty (Silybum marianum L.)

Jest to roczna roślina, sięgająca do 1 m wysokości. Liście sa nagie, szerokoeliptyczne, zatokowo klapowane, natomiast brzeg liścia jest kolczasty. Koszyczki sa duże, jajowate. Na zewnątrz koszyczek łuski okrywy koszyczka zakończone są cierniowatym końcem. Kwiaty sa rurkowate i purpurowe. Owocem jest niełupka z puchem kielichowym na szczycie. Powszechnie występuje w ogrodach, miejscami jest zdziczały. Okres kwitnienia przypada na czerwiec- wrzesień. Surowiec zielarski stanowią dojrzałe, pozbawione puchu kielichowego owoce. Ostropest zawiera głównie flawonoidy (sylibinę), fitosterole. Ziele to stanowi ochronę wątroby, a dokładnie miąższ wątroby przed działaniem toksyn. Pomocny przy marskości wątroby. Stosowany, jako środek żółciopędny. Ostropest wspomaga wątrobę u osób z grupa krwi AB i 0. Ziele to jest doskonałym antyoksydantem.

Pokrzywa zwyczajna (Urtica dioica L.)

Dwupienna bylina, posiadająca rozłogi. Łodyga jest wzniesiona, kanciasta, pokryta włoskami, które wydziałają substancję parząca. Liście ułożone naprzeciwlegle, są jajowate, nasada sercowata, brzeg grubo ząbkowany, ogonkowe, pokryte parzącymi włoskami. Kwiaty są drobne, zielone, zebrane w grona. Okres kwitnienia przypada na czerwiec- październik. Miejsce występowania to przydroża, nieużytki, zarośla, ogrody. Ziele to zawiera: saponiny trójterpenowe, flawonoidy, kumaryny, kwasy organiczne, związki śluzowe, olejki eteryczne, garbniki, cukry, sole mineralne. Występują również witaminy: A, B2, K, chlorofil, serotonina, histamina, wapń, fosfor, magnez, żelazo. Wyciąg z liści działa moczopędnie, przeciwbiegunkowo, ściągająco. Wzmacnia organizm, hamuje krwawienia. Przyczynia się również do obniżenia poziomu cukru we krwi. Działa na układ krwionośny, ponieważ zwiększa produkcję czerwonych krwinek oraz hemoglobiny. Pobudza działanie trzustki, usprawnia wydzielanie enzymów trzustkowych. Napar z liści i korzeni pokrzywy działa, jako lek moczopędny, zalecany przy schorzeniach układu moczowego, zapaleniach, nieżytach dróg moczowych, skąpomoczu, skazie mleczanowej. Doskonałe rezultaty przynosi w leczeniu anemii, zaburzeniach przemiany materii, cukrzycy. Sok z ziela oczyszcza, odtruwa i regeneruje organizm, w rekonwalescencji. Korzystnie wpływa na wątrobę. Napar z ziela również stosowany jest w schorzeniach i nieżytach dróg oddechowych, oskrzeli, astmie. Zalecany przy zaburzeniach miesiączkowania, nieżytach układu pokarmowego, krwawieniach z przewodu pokarmowego. Mycie głowy odwarem z ziela zapobiega łojotokowemu zapaleniu skóry na głowie, łupieżu, zapobiega łysieniu, regeneruje naskórek. Kąpiel z dodatkiem odwaru z ziela zapewni regenerację i odprężenie skórze. Liście pokrzywy działają przeciwalergicznie, wspomagają zdrowie zatok u osób z grupą krwi A, AB, 0. Korzeń pokrzywy wspomaga zdrowie mężczyzn z grupa krwi A i 0, działa przeciwgrzybicznie. Wspomaga pracę układu immunologicznego, wpływa na hormony i białka przenoszone w organizmie. Zapobiega infekcjom wirusowym.

Prawoślaz lekarski (Altheae officinalis L.)

Roślina sięga od 50 do 150 cm wysokości. Jest owłosiona. Kwiaty osadzone na krótkich szypułkach, natomiast płatki korony sa dwa razy dłuższe. Ziele kwitnie od czerwca do sierpnia. Surowiec zielarski stanowią wysuszone i okrojone okorowane części korzenia oraz wysuszone liście. Ziele bogate jest w związki śluzowe. Roślina jest powszechnie dostępna, czasem zdziczała. Korzeń stosowany przy biegunkach, zapaleniach pęcherza moczowego, białych upławach. Łagodzi podrażnienia błony śluzowej jamy ustnej, gardła. Zmniejsza stany zapalne błony śluzowej żołądka. Liście pomagają w przypadku suchego kaszlu. Prawoślaz lekarski wspomaga zdrowie żołądka osób z grupą krwi B. Ziele to uśmierza ból, łagodzi podrażnienia śluzówki układu pokarmowego. Różeniec górski (Rhodiola rosea L.) Rożeniec to bylina zimozielona sięgająca do 40 cm wysokości. Ziele to charakteryzuje się prostą łodygą, wzniesiona i nagą, kłącza są natomiast bulwiaste z korzeniami bocznymi. Liście ułożone skrętolegle, dolne są jajowate górne natomiast podłużne i jajowate, brzeg ostro ząbkowany. Kwiaty są koloru zielono- żółte, zebrane w szczytowe baldachy, owocem jest mniszek. Okres kwitnienia przypada na czerwiec- lipiec. Występuje na terenach Karpat i Sudetów, na zboczach skał. W swym skaldzie zawiera flawonoidy, olejki eteryczne, antraglikozydy, kwasy organiczne, cukry, woski, substancje fenolowe, białka. Ziele to działa uspokajająco, regenerująco, przeciwgorączkowo. Wyciąg z kłaczy znajduje zastosowanie przy osłabieniu mięśnia sercowego, wyczerpaniu nerwowym, przy nerwicy, niedokrwistości, chorobach kobiecych. Dział odświeżająco. Różeniec szczególnie zalecany jest grupie krwi 0 ze względu na właściwości przeciwstresowe, zwalcza zmęczenie, wspomaga myślenie i koncentrację. Ziele to stabilizuje kurczliwość serca.

Rumianek pospolity (Matricaria chamomilla L.)

Rumianek jest rośliną jednoroczną sięgającą do 50 cm wysokości. Posiada silny charakterystyczny zapach. Łodyga jest rozgałęziona i wzniesiona. Liście są podwójnie lub potrójnie pierzastosieczne. Koszyczki kwiatowe z dnem stożkowym, wewnątrz pustym występują w części szczytowych łodygi. Kwiaty koloru biało- żółtego. Kwitnie w okresie kwietnia- maja. Owocem jest niełupka. Ziele to należy do pospolitych chwastów polnych, występuje zazwyczaj na polach uprawnych, miedzach, nieużytkach. W skład związków czynnych wchodzą: olejki eteryczne, flawonoidy, związki śluzowe, związki kumarynowe, cholina, karotenoidy, sole mineralne. Kwiat rumianku posiada właściwości przeciwzapalne, przeciwgnilne, żółciopędne, napotne. Wskazany podczas zaburzeń trawienia i przy zaparciach szczególnie u niemowląt. Pobudza pracę żołądka, obniża gorączkę a za razem działa dezynfekująco. Napar z kwiatów rumianku stosowany jest w formie okładów na rany, wrzody, czyraki, liszaje, do przemywania oczu przy zapaleniu spojówek, do płukania ust przy stanach zapalnych jamy ustnej. Płukanie włosów naparem z rumianku zapobiega wypadaniu, przetłuszczaniu, łupieżowi, rozjaśnia włosy. Napar stosowany u dorosłych zapobiega kolką, wzdęciom. Stosowany również w nieżytach jamy ustnej, gardła, krtani, żołądka, jelit i oskrzeli, nadkwaśności. Kwiaty rumianku stosowane do kąpieli posiadają właściwości wzmacniające dla dzieci wątłych, z krzywicą, u dorosłych w przypadku reumatyzmu, niedokrwistości. U osób z grupą krwi A rumianek posiada właściwości antystresowe, łagodzi skutki stresu u kobiet, pomocny w okresie menopauzalnym. U grupy krwi AB wspomaga rekonwalescencję po zabiegach operacjach. Ziele to wpływa regulująco na układ nerwowy. Posiada właściwości uspokajające.

Skrzyp polny (Equisetum arvense L.)

Skrzyp należy do jednych z najstarszych roślin na świecie. Jest byliną sięgająca do 40 cm wysokości. Posiada czarne rozłogi, z których wiosną wyrastają żółtawobrunatne pędy zarodnikonośne, zakończone kłosem zarodnikowym. Po wysianiu zarodników pędy usychają. W okresie letnim występują rozgałęzione pędy płonne. Łodyga skrzypu jest szorstka, pusta w środku, jest sztywna ze względu na duża zawartość krzemionki. Zgnieceniu ziela towarzyszy charakterystyczny odgłos skrzypienia, dzięki występowaniu krzemionki. Skrzyp kwitnie na przełomie marca- kwietnia. Siedliskiem skrzypu są wilgotne łąki. Pola, kartofliska, miedze przydrożne, ogródki. Preferuje gleby kwaśne. Ziele zawiera m.in.: flawonoidy w tym: ekwizetryna i izokwertycyna, fitosterole, alkaloidy, glikozydy, saponiny w tym ekwizetonina, sole mineralne z przewaga krzemionki, kwasy i zasady organiczne, żywice, witaminy. Skrzyp posiada wiele właściwości leczniczych. Działa moczopędnie, pozytywnie wpływa na schorzenia nerek i pęcherza moczowego, kamicy nerkowej. Zalecany w początkowej fazie cukrzycy. Odwar z ziela stosowany jest w schorzeniach tj.: miażdżycy, gruźlicy, chorobach reumatycznych, chorobach serca. Zapobiega obfitemu krwawieniu podczas miesiączki, chroni przed żylakami odbytu. Doskonale wpływa na prawidłowy stan naczyń krwionośnych. Okłady natomiast znajdują zastosowanie przy wszelkiego typu złamaniach, zwichnięciach, w chorobach reumatyczno- artretycznych. Skrzyp polny oczyszcza tkankę skóry, wspomaga leczenie chorób skóry: trądziku, wyprysków skórnych, usuwa plamy i zmiany skórne, regeneruje i pielęgnuje cerę. Kąpiel lecznicza z odwaru ziela wpływa na odnowę tkanki łącznej, zamyka pory, przyspiesza leczenie dermatoz, oparzeń, odleżyn. Skrzyp pomocny jest w diecie u osób z grupą krwi AB i 0. Wspomaga rekonwalescencję, pomocny w okresie menopauz, reguluje pracę układu moczowego. Zalecany jest w przypadku łamliwych paznokci, nadmiernego gromadzenia wody w tkankach, zapaleniach kości, stawów, w reumatyzmie.

Szałwia lekarska (Salvia officinalis L.)

Szałwia należy do roślin wieloletnich, jest to półkrzew sięgający do 50 cm wysokości. Ziele to posiada rozgałęziona łodygę wznosząca się, liście na łodydze ułożone są naprzeciwlegle, są lancetowate o karbowanym brzegu, pomarszczone o barwie szarozielonej. Kwiaty jasnofioletowe, zebrane w nibyokółki na szczytach łodygi. Kwitnie w okresie czerwca- lipca. Owocem jest rozłupania. Ziele to posiada charakterystyczny zapach podobny do kamfory, w smaku jest gorzkie i cierpkie. Szałwia uprawiana jest, jako roślina lecznicza oraz przyprawowa. Bogata jest w olejki eteryczne (octan linalolu, linalol, nerolidol, cymen, santanel, cedren), garbniki, gorycze, kwasy wielofenolowe, sole mineralne, witaminy. Liście szałwii posiadają właściwości dezynfekujące. Napar z liści wspomaga pracę układu pokarmowego, wzmacnia żołądek, działa przeciwzapalnie, wykrztuśnie. Pobudza i usprawnia działanie układu nerwowego. Napar z liści pomocny okazuję się również przy wzdęciach, biegunkach, stanach zapalnych górnych dróg oddechowych. Ziele zapobiega nadmiernej laktacji i samoistnemu wycieku pokarmu oraz zapobiega zbyt skąpym miesiączkowaniu. Okład z szałwii stosuje się w zwichnięciach, naciągnięciach Ściegien. Nasiadówki w naparze z liści pomocne są w leczeniu stanów zapalnych zewnętrznych narządów płciowych. Kąpiele z naparem szałwii łagodzą nadmierna potliwość ciała, działają oczyszczająco i odświeżająco. Suszone ziele znajduje zastosowanie w kuchni, jako przyprawa do mięs, ryb, serów, zapiekanek, marynat. Szałwia pobudza układ odpornościowy osób z grupa krwi B, a u kobiet z grupą krwi AB łagodzi objawy menopauzy. Ziele to działa antybakteryjnie, zalecana szczególnie przy gronkowcu złocistym. Działa antyseptycznie i przeciwskurczowo. Stymuluje prace mięśni macicy.

Żurawina błotna (Vaccinium oxycoccos L.)

Krzewinka dorastająca do 50 cm wysokości. Łodyżki ziela są delikatne i płożące, liście natomiast zimozielone, drobne, jajowate. Brzeg liścia jest podwinięty, wierzchnia strona ma kolor zielony, spodnia strona liścia sinobiała. Różowe kwiaty osadzone sa na długich szypułkach, po 2-3 na szczytach gałązek. Kwitnie w okresie letnim, czerwiec- lipiec. Owocem jest kulista czerwona zimotrwała jagoda. Siedliskiem żurawiny są torfowiska wysokie i przejściowe. Wśród związków czynnych występujących w omawianym zielu są kwasy organiczne (m.in. askorbinowy, cytrynowy, chinowy, benzoesowy), cukier, pektyny, antocyjany, gorycze, garbniki, karotenoidy, sole mineralne, witaminy. Sok żurawinowy doskonale działa na przeziębienia, grypę, obniża gorączkę. Łagodzi nieżyt nosa i gardła. Wpływa na poprawę trawienia i apetytu, zalecany przy anemii, zapaleniu nerek, kamicy nerkowej, chorobach wątroby, nadciśnieniu tętniczym. Żurawina znajduje zastosowanie również w kuchni do różnego rodzaju soków, galaretek, dżemów, syropów. Żurawina wspomaga zdrowie i prace dróg moczowych osób posiadających grupę krwi A, B oraz AB. Ziele zalecane przy bakteryjnym, grzybiczym zapaleniu pęcherza moczowego. Rośliny tutaj omawiane są roślinami, które powszechnie stosowane są, jako przyprawy w kuchni, ale również posiadają drogocenne właściwości lecznicze stosowane w medycynie ludowej.

Bazylia pospolita (Ocimum basilicum L.)

Bazylia jest roślina jednoroczna sięgającą do

50 cm wysokości. Posiada rozgałęziony system korzeniowy. Łodyga jest rozgałęziona, wzniesiona, liście ułożone sa na łodydze naprzeciwlegle, kształtem sa jajowate osadzone na krótkich ogonkach, całobrzegie. Całość rośliny pokryta jest włoskami gruczołowymi, które odpowiadają za wydzielanie olejku eterycznego. Kwiaty zebrane sa w nibyokółki, korona jest koloru biało- różowego. Roślina ta kwitnie na przełomie lipca- września. Owocem jest rozłupania, która po dojrzeniu rozpada się na cztery brązowe rozłupnie. Naturalnym siedliskiem ziela sa ciepłe klimaty, występuję na ciepłych glebach, wilgotnych, zasobnych w składniki pokarmowe. Głównie występuję na czarnoziemach i glebach namywanych. Roślina pochodzi z Azji, w Polsce uprawiana na plantacjach. Ziele bogate jest w olejek bazylikowy w skład, którego wchodzą m.in.: metylochawikol. Linalol, cyneol, eugenol. Obecne sa również: flawonoidy, fitosterole, garbniki, glikozydy, saponiny, sole mineralne, związki śluzowe. Bazylia jest zielem stosowanym w przypadku wzmocnienia a zarazem pobudzenia czynności żołądka, zapobiega nadmiernej fermentacji i wzdęciom. Działa moczopędnie oraz mlekopędnie. Napar stosowany jest na kaszel, brak apetytu, kolkę jelitową, w przypadku stanów zapalnych dróg oddechowych, w stanach zapalnych jamy ustnej. Napar z nasienia bazylii ze względu na dużą zawartość związków śluzowych pomocny jest w przypadku białych upławów, w stanach zapalnych przewodów moczowych i pęcherza. Stosowany jest również jako środek przeciwgorączkowy, usprawnia ruchy robaczkowe jelit. Sok ze świeżych liści służy do zakraplania uszu w stanach zapalnych. Świeże liście bazylii ze względu na pełnie aromatu nadają wszelkim potrawą z pomidorów wykwintne „wykończenie” smakowe. Doskonale nadaje się do zup, ryb pierników, soku pomidorowego, octu bazylikowego. Bazylia posiada właściwości antynowotworowe u osób z grupą krwi AB. Ziele to tonizuje organizm, sprzyja rozluźnianiu mięśni gładkich układu trawiennego, zapobiega nowotworom.

Czosnek pospolity (Allium sativum L.)

Czosnek należy do roślin jednorocznych, cebulowych, rozmnażających się wegetatywnie. Cebula złożona jest z cebulek, ząbków osadzonych na płaskiej piętce. Liście są płaskie, gładkie i równowąskie. Liście wyrastają kolejno z wnętrza rurki utworzonej przez poprzedni i znacznie go przewyższa. Daje to początek nibyłodydze, dochodzącej nieraz do 50 cm wysokości. Ziele to jest powszechnie uprawiane. Czosnek jednym słowem „dobry jest na wszystko” działanie to potwierdzone jest obecnością wielu związków czynnych m.in.: fitoncydy (czosnek zawiera ich najwięcej w porównaniu do wszystkich roślin), związki cukrowe, białka, sole mineralne, wapń, żelazo, fosfor, siarkę, jod, cynk, magnez . Występują również olejki eteryczne tj.: alliina, allicyna, , ajoen, adenozyna. Czosnek bogaty jest również w flawonoidy, związki śluzowe, saponiny, hormony, aminokwasy. Zielone liście stanowią źródło witamin: B1, PP, C. Fitoncydy odpowiadają za właściwości bakteriobójcze czosnku, stosowany jest również jako środek antymiażdżycowy, przeciwdziała wielu chorobom zwyrodnieniowym wieku starczego. Wyciąg z ząbków czosnku zalecany jest przy nieżytach jamy ustnej, gardła, oskrzeli, przewodu oddechowego i pokarmowego, chorobach płuc, grypie. Odkaża cały układ oddechowy i pokarmowy. Przyczynia się do obniżenia ciśnienia krwi. Reguluje przemianę materii, zalecany przy wszelkiego typu nowotworach. Odwar z ząbków czosnku stanowi doskonałe antidotum przeciw robakom jelitowym szczególnie występujących u dzieci (glistom, owsikom, lambliom). Często stosowane są również odkłady z roztartych ząbków czosnku, na wszelakiego typu problemy skórne: owrzodzenia, czyraki, odciski. Kąpiel z dodatkiem czosnku łagodzi objawy zakażeń świerzbu, grzybicy, drożdżycy. Czosnek sprawdza się doskonale, jako przyprawa w kuchni. Dodawany do wielu potraw urozmaica smak. Można go spożywać w stanie surowym w serze lub na chlebie z masłem. Przykry zapach czosnku, jaki występuję po spożyciu de niweluje natka pietruszki, selera, kopru, migdały. Czosnek poprawia smak wielu tłustych i gęstych sosów. Jest niezbędny potraw mięsnych, ciężkostrawnych mięs, wędlin, zup, żurków . Czosnek jest szczególnie polecany dla grup krwi A, AB, 0. U grupy A reguluję i usprawnia prace jelit. Grupa krwi AB zawdzięcza tej roślinie wspomaganie układu sercowo- naczyniowego. U grupy krwi 0 czosnek pomocny jest przy chemioterapii, oczyszcza organizm, zapobiega grzybicy.

Bylica estragon (Artemisia dracunculus L.)

Roślina sięgająca do 1,2 m wysokości, pędy ma wzniesione ku górze, od dołu jest drewniana. Liście są osadzone na pędzie, wąskie i wydłużone, lancetowate, delikatnie owłosione. Kwiaty są niepozorne, zielonkawożółte, zebrane na szczycie w wiechę. Korzenie są długie. Świeże ziele ma słaby zapach, natomiast po wysuszeniu pojawia się wyraźny, intensywny zapach. Posiada korzenny smak. W kuchni stosowany jest do mięs, sosów, zup, marynat. Estragon w swym składzie zawiera olejki eteryczne, garbniki, gorycze, witaminy. Ziele to pobudza wydzielenie soków trawiennych, poprawia apetyt, zapobiega szkorbutowi. Estragon ma właściwości przeciwnowotworowe, zalecany jest do diety grupy krwi A, 0. Surowiec ten posiada około 50 składników, które zapobiegają nowotworom.

Imbir lekarski (Zingiber officinale Rosc.)

Imbir jest rośliną tropikalną, z wygładu przypomina trzcinę. Należy do jednych z najstarszych roślin przyprawowych. Naturalnie występuje w krajach Azji i Australii. Podziemne kłącze imbiru podzielone jest na bulwkowate człony. Wyrasta z nich pozorna łodyga sięgająca do 1 m wysokości. Liście na łodydze ułożone sa skrętolegle, sa całobrzegie i lancetowate. Kwiaty występują pojedynczo. Nie zawiązuje owoców, rozmnaża się przez kłącze. Imbir posiada charakterystyczny aromat, w smaku jest piekący, wynika to z obecności olejku imbirowego, którego głównym składnikiem jest zingibeeren. Kłącze imbiru stanowi surowiec przyprawowy. Imbir powszechnie stosowany jest jako przyprawa korzenna w gospodarstwie domowym, piekarnictwie i cukiernictwie do przyrządzania korzennych sosów, piwa imbirowego, likierów. Olejek imbirowy oraz oleoguma aromatyzują wiele potraw. Imbir stanowi podstawowy składnik mieszanki curry. Imbir posiada właściwości regulujące prace układu trawiennego, w przypadku zatruć, mdłości, wymiotach, przy braku apetytu, wzdęciach. Zalecany jest również przy bólach głowy, astmie oskrzelowej. Imbir zalecany jest w przypadku diety wszystkich grup krwi. Wspomaga pracę układu pokarmowego. Reguluje prace żołądka, zapobiega wzdęciom, skurcza żołądka, przeziębień. Dodatkowo u osób z grupa krwi A wspomaga układ sercowo- naczyniowy. U osób z grupą krwi B, AB podnosi odporność, wspomaga pracę płuc. Zapobiega stanom zapalnym często występującym u osób z grupą krwi 0.

Kolendra siewna (Coriandrum sativum L.)

Kolendra jest rośliną jednoroczną, olejkodajna, przyprawową, leczniczą. Korzeń jest cienki ma wydłużony kształt. Liście są równowąskie, ogonkowe i błyszczące. Spodnia strona liścia jest błyszcząca, a brzeg ząbkowany . Łodyga jest naga, bruzdowana i rozgałęziona. Kwiaty kolendry sa drobne biało- różowe zebrane w baldachy złożone. Okres kwitnienia przypada na czerwiec- sierpień. Owoc stanowi kulista rozłupania nierozpadająca się . Ojczyzną kolendry sa kraje śródziemnomorskie. Obecnie uprawiana jest w wielu krajach, spotykana również na przydrożach. Kolendra jest drogocenna ze względu na obecność wielu związków czynnych: olejku kolendrowego (m.in.: linalolu, geraniol, borneol), oleju tłustego, flawonoidów, związków kumarynowych, kwasów polifenolowych, fitosteroli, związków białkowych, węglowodanów, soli mineralnych. Liście bogate są w kwas askorbinowy, karoten oraz rutynę. Olejek kolendrowy powszechnie używany jest, jako olejek zapachowy w przemyśle perfumeryjnym i kosmetyce. Owoce kolendry służą do aromatyzacji i witaminizacji kiełbas, sera chleba, wyrobów cukierniczych, potraw, konserw mięsnych. Odwar z owoców pospolicie stosowany przy dolegliwościach związanych z niestrawnością, nieżytach jamy ustnej, brakiem łaknienia, wzdęciach, bólach żołądka. Łagodzi dolegliwości wątroby i pęcherzyka żółciowego, pobudza wydzielanie żółci. Zasypka sporządzona z owoców przeciwdziała nadmiernej potliwości. Oparzenia, trudno gojące się rany, dermatozy, owrzodzenia leczą kąpiele z dodatkiem owocu kolendry. Kolendra wspomaga zdrowie wszystkich grup krwi. Działa przeciwgrzybicznie, pobudza apetyt, działa przeciwskurczowo i uspakajająco. Zapobiega infekcjom i bólom stawów.

Koper włoski (Foeniculum vulgare Miller)

Koper należy do roślin wieloletnich sięga do 60 cm wysokości. Występuje grube kłącze, z którego wyrasta naga, rozgałęziona, liście pierzaste. Żółte kwiaty zebrane są na szczycie łodygi w złożone baldachy. Koper kwitnie w okresie lipca- września. Owoc stanowi żebrowana rozłupania. Należy do roślin powszechnie uprawianych na polach i w ogrodach. Wśród składników czynnych, które zawiera koper włoski można wymienić m.in.: olejek eteryczny (anetol, fenchon, limonen), olej tłusty, flawonoidy, fitosterole, białko, cukry, woski. Odwar sporządzony z owoców stosowany przy zaburzeniach trawiennych, bólach brzucha, wzdęciach, kolce jelitowej, w zaburzeniach czynności woreczka żółciowego, dolegliwościach nerek. Łagodzi bóle miesiączkowe. Skuteczny jest przy wielu infekcjach wirusowych. Kąpiel z odwarem z owoców posiada właściwości odkażające, odprężające. Kąpiel taka pomocna jest w leczeniu świerzbu, dermatozy. Młode owoce, pędy, liście łodygi, znajdują zastosowanie w kuchni podczas kwaszenia ogórków, marynat, konserw. Koper służy również do aromatyzowania herbaty, likierów, win. Koper włoski w przypadku grupy krwi B posiada właściwości antynowotworowe. Zalecany podczas kolki, niestrawności, zgadze.

Rozmaryn lekarski (Rosmarinus officinalis L.)

Rozmaryn jest zimozielonym krzewem dorastającym do 2 m wysokości, posiada gorzki smak. Liście są równowąskie, ostro zakończone, całobrzegie, zwinięte, skórzaste. Okres kwitnienia przypada na lipiec- sierpień, kwiaty wargowe sa koloru niebieskiego lub białego, owocem natomiast jest rozłupania. Wśród związków czynnych, jakie można wyróżnić w rozmarynie to: olejek rozmarynowy, w skład, którego wchodzą: cyneol, borneol, linalol. Oprócz olejku występują również: flawonoidy, trójterpeny, garbniki, związki śluzowe, gorycze, fitosterole, pikrosalwina, kwasy organiczne. Rozmaryn powszechnie wykorzystany jest w kuchni, posiada wiele dobroczynnych właściwości leczniczych. Odwar sporządzony z liści rozmarynu wspomaga prace układu pokarmowego, łagodzi bóle brzucha, skurcze jelit. Minimalizuje stany zapalne dróg żółciowych i moczowych. Stanowi ochronę dla wątroby. Okłady z papki ziela stosowane w przypadku bólów reumatycznych, nerwobólach, stanach zapalnych mięśni i stawów. Kąpiel z rozmarynem działa odkażająco i odświeżająco, pobudza krążenie obwodowe. Rozmaryn w kuchni aromatyzuje wiele potraw: zupy sosy, sałatki, ryby, warzywa, drobiu, farszy. Rozmaryn w diecie grupy krwi B zapobiega infekcjom grzybiczym natomiast w przypadku grupy krwi posiada właściwości antynowotworowe. Ziele to posiada właściwości antybakteryjne, rozluźnia mięśniówkę płuc.

Tymianek pospolity (Thymus vulgaris L.)

Tymianek należy do roślin uprawnych wieloletnich, dochodzi do 20- 30 cm wysokości. Łodyga jest kanciasta, zdrewniała, liście sa lancetowate ułożone naprzemianlegle. Kwiaty są koloru bladoróżowego. Tymianek posiada właściwości odkażające. Usprawnia prace układu pokarmowego, działa rozkurczająco. Zewnętrzne napary zalecane są przy zgnieceniach, siniakach, opuchliznach. Surowiec ten działa silnie odksztuszająco. W kuchni ziele tymianku nadaje charakterystyczny zapach i aromat zupom, warzywom, potrawa mięsnym, wędlinom. Tymianek wspomaga pracę płuc u osób z grupą krwi A, u grupy krwi A, AB działa przeciwgrzybicznie.

Comments are closed.