Badania dowodzą, że zapadalność na raka jest znacznie większa u osób z grupą krwi A i AB niż pozostałych. Praktycznie wszystkie badania ukierunkowane na grupę krwi i zapadalność na nowotwory potwierdzają tę hipotezę. W wielu wypadkach znacznikami nowotworowymi są niekompletne lub uszkodzone antygeny, które w komórce zdrowej wchodziłyby w skład danego układu grupy krwi. Wiele z tych markerów nowotworowych zawiera elementy podobne do antygenu A, chroniące je przed wykryciem przez układ odpornościowy.

Badania wykazały, że w pewnych nowotworach, zwłaszcza nowotworach układu pokarmowego, liczba genów supresorowych p53 jest wyraźnie większa u osób z grupą krwi A. Wysoki poziom p53 oznacza, że nowotwór przeradza się w formę inwazyjną i zaczyna upośledzać normalną produkcję antygenów grupowych.
Podczas gdy obecność antygenu A wiąże się z większym ryzykiem zachorowania na raka, z grupą krwi 0 wiążę się z podatnością na choroby autoagresyjne. Choroby takie powstają  w wyniku nadmiernej pobudliwości układu odpornościowego i nadreaktywności, a pośrednio z  mniejszą zapadalnością na  nowotwory.

Związek między rakiem i grupą krwi A nie ma jednak charakteru uniwersalnego. Istnieje kilka nowotworów, które wykazują wyraźne powiązania z grupą krwi 0 i B, zalicza się do nich czerniak (0), rak kości (B) i rak pęcherza (B). To oznacza, ze rak jest chorobą związaną z chaosem w obrębie układu grupy krwi, a obecność podobnych do A antygenów na powierzchni komórek nowotworowych jest po prostu najpowszechniejszą formą tego chaosu.
Ryzyko zachorowania na chorobę nowotworową jest modyfikowane dodatkowo przez status wydzielacza lub niewydzielacza. Wydzielacze, których antygeny grup krwi swobodnie cyrkulują po całym organizmie, częściej chorują na nowotwory niż niewydzielacze. Pewną rolę odgrywa też układ grupowy MN: u osób z grupą krwi MM rak pojawia się częściej niż u Mn i NN. Ryzyko zachorowania na niektóre nowotwory zwiększa również obecność czynnika Rh.

Rodzaje nowotworów

Rak sutka
Rak sutka to najpowszechniejszy nowotwór atakujący kobiety. Badania dowodzą, że umieralność na raka sutka w niektórych populacjach powoli spada, jednakże nadal trzeba go uważać za potencjalnie śmiertelnie groźnego przeciwnika. Choć metody standardowo stosowane w leczeniu mogą się nieco między sobą różnić, jednakże pewne procedury, jak wycięcie guzka (zazwyczaj z otaczającymi go tkankami), mastektomia (amputacja piersi), chemioterapia, naświetlania i terapia hormonalna należą do standardowych działań, choć stosowanych w różnych kombinacjach. Podstawowym badaniem pozwalającym na wczesne wykrycie raka sutka jest mammografia oraz samokontrola piersi przez kobietę.
Na rozwój raka sutka ma wpływ wiele czynników, to jest pewny związek grupy krwi z podatnością na nią i jej przebieg. Według niektórych badaczy grupy krwi mają nawet wartość prognostyczną. Być może zależność ta ma nawet podłoże genetyczne, jako że gen wiązany z podatnością na raka piersi jest ulokowany na chromosomie 9, niedaleko genu grupy krwi.
Badania wykazały, że wśród kobiet chorujących na raka piersi przeważają pacjentki z grupą krwi A. Trend ten utrzymuje się również wśród kobiet, które nie należą do grupy podwyższonego ryzyka. A zatem, jednym z głównych czynników ryzyka zapadnięcia na szybko postępującą formę raka piersi jest posiadanie grupy krwi A. Zaobserwowano, że kobiety z tą grupą krwi mają też często mniejsze szanse na wyleczenie. Grupa krwi AB jest dość zbliżona do A, z nieco większą podatnością i bardziej gwałtownymi nawrotami i krótszym czasem przeżycia.
Grupa krwi 0 daje pewien stopień odporności na raka piersi, a wśród osób chorych z tą grupą obserwuje się mniejszą śmiertelność. Kobiety z grupą krwi B znajdują się w grupie o niższym ryzyku, a najepiej widać to wśród kobiet, w których rodzinie nie zdarzały się przypadki zachorowania na tę chorobę. W grupie kobiet z grupą krwi B, które mają w rodzinie przypadki raka piersi, częstość zachorowań nie różni się jednak od tej, jaka występuje u osób z grupą krwi A. Wśród kobiet, które raka piersi mają lub miały, kobiety z grupą krwi B częściej mają nawroty. Rak sutka rzadziej spotykany jest też u kobiet niewydzielających antygenów do płynów ustrojowych.

Nowotwory ginekologiczne
Rak kobiecych narządów rodnych częściej występuje u osób z grupą krwi A. Z największą częstością atakuję rak śluzówki macicy właśnie tę grupę krwi, a także rak jajnika, rozwijający się najczęściej u osób z grupą krwi A i AB. W wypadku obu tych nowotworów grupa A daje mniejsze szanse przeżycia okresu pięcioletniego i dziesięcioletniego. Dla przykładu, najlepsze rokowania co do szansy przeżycia obserwuje się u pacjentek z grupą krwi 0, za którymi zaraz plasują się chore z grupą krwi B. Złośliwy nowotwór jajnika najrzadziej występuje u kobiet z grupą krwi B. Co do raka szyjki macicy analiza wykazuje silną tendencję do największej zapadalności i najgorszych rokowań u kobiet z grupą krwi A, lekką tendencję ku zwiększonej zapadalności u kobiet z grupą krwi B i najlepszą pięcioletnią przeżywalnością u kobiet z grupą krwi 0.
Rak jajników charakteryzuje się utratą antygenów grupy krwi. Nowotwory śluzówki macicy często przejawiają odwrotną charakterystykę. Normalnie śluzówka nie zawiera antygenów grupy krwi, ale ma je ponad połowa komórek raka śluzówki-macicy. Większa zachorowalność na raka śluzówki macicy związana jest ze statusem wydzielacza.

Rak pęcherza
Rak pęcherza bardzo często pojawia się u osób z grupą krwi A, B i AB, zwłaszcza u niewydzielaczy. Ten związek z grupami krwi wyjaśniły badania pokazujące, że komórki raka pęcherza zawierają struktury podobne do antygenu A. W wypadku grupy krwi B związek wynika z podatności na choroby infekcyjne pęcherza i nerek. Nowotwór pęcherza pojawia się częściej u tych osób, które cierpią na nawrotowe infekcje dróg moczowych.
Ponieważ grupa krwi AB łączy w sobie podatność o obu wspomnianych podłożach, ryzyko zachorowania na nowotwór pęcherza jest w niej największe.

Rak płuc
Rak płuc to główna przyczyna śmierci w Stanach Zjednoczonych, zarówno wśród mężczyzn, jak i kobiet. Główną przyczyną jest palenie papierosów, odpowiedzialne za prawie 90% przypadków. Wśród pozostałych czynników ryzyka warto wymienić narażenie na pewne substancje (w tym azbest i niektóre organiczne substancje chemiczne) typowe dla niektórych miejsc pracy, a także naświetlenie, kontakt z radonem (zwłaszcza u palaczy) i palenie bierne.
Z powodu bliskiego związku raka płuc z paleniem papierosów można by się spodziewać, że ewentualny wpływ grupy krwi zostanie przez tę zależność zupełnie przytłumiony. Tymczasem okazuje się, że nadal większą zachorowalność obserwuje się u osób z grupą krwi A, a mniejszą z grupą krwi 0.

Rak żołądka
Badania naukowe wykazują, że grupy krwi A i AB są bardziej narażone na zachorowanie na raka żołądka i mają mniejsze szanse przeżycia niż pozostałe. Z kolei grupa krwi 0 zdaje się wywierać wpływ ochronny, zapobiegając wzrostowi i rozprzestrzenianiu raka, a co za tym idzie, przyczyniając się do lepszej przeżywalności. W grupie krwi B ryzyko jest podobne jak w grupie krwi 0.
Silny związek między rakiem żołądka i antygenem A wiąże się z antygenem T, podobnym do A markerem nowotworowym raka żołądka. W komórkach rakowych żołądka antygen T pojawia się w dużych ilościach. U mniej więcej 1/3 Japończyków antygen T występuje w wyraźnie zdrowej tkance żołądka i może to wyjaśnić, dlaczego obserwowana w tym kraju zachorowalność na raka żołądka jest najwyższa na świecie. Ponieważ zazwyczaj sok żołądkowy zawiera duże ilości antygenów grup krwi, organizm osób z grupą krwi A i AB może mieć trudności z rozpoznaniem markerów nowotworowych T, a w wypadku rozpoznania – z uruchomieniem odpowiedzi obronnej.

Rak trzustki, wątroby i pęcherzyka żółciowego
Największa zachorowalność na raka trzustki jest u osób z grupą krwi A, B i AB, grupa krwi 0 stanowi pewne zabezpieczenie. Zbliżone do antygenów struktury obecne na powierzchni komórek raka trzustki są liczne i zmienne. W tkance zajętej przez nowotwór zaobserwowano też niewłaściwą ekspresję antygenów grupy krwi. Przejawiało się to ekspresją antygenu B w chorych tkankach osób z grupą krwi A lub 0. Wskazuje to na podobieństwo komórek rakowych do antygenu B i po części objaśnia zwiększone ryzyko zachorowania obserwowane u osób z grupą krwi B. Rak wątroby przejawia nieznaczną korelację z grupą krwi A. Rak pęcherzyka żółciowego, który występuje przede wszystkim u osób w podeszłym wieku, wykazuje istotną statystycznie dodatnią korelację z podatnością osób z grupą krwi B na przewlekłe infekcje wirusowe i bakteryjne.

Rak okrężnicy i odbytnicy

Raki okrężnicy i odbytnicy należą do najczęstszych nowotworów złośliwych w Stanach Zjednoczonych, odpowiadając za 133 tysiące prognozowanych zachorowań rocznie (94 i 39 tysięcy, odpowiednio) i około 55 tysięcy prognozowanych zgonów rocznie.
Niektóre z najpospolitszych czynników ryzyka to historia zachorowań na raka okrężnicy i odbytnicy w rodzinie oraz polipy lub zapalenie jelita. Spośród innych czynników ryzyka warto wymienić brak ruchu, kontakt z niektórymi substancjami chemicznymi i dietę wysokotłuszczową o niskiej zawartości błonnika.
Postęp i rokowania raka okrężnicy można monitorować poprzez antygen nowotworowy CEA, podobny do antygenu A. Złośliwe komórki raka okrężnicy wykazują  znaczne ilości antygenu T, również zbliżonego do A.
Najsilniejszy związek między grupą krwi i rakiem okrężnicy obserwuje się w odniesieniu do obecności lub zanikania antygenów grup krwi. Powszechnie uważa się, że ekspresja zmienionego antygenu grupy krwi świadczy o przejściu nowotworu w stadium przerzutów. W czasie rozwoju raka okrężnicy w stronę złośliwości antygeny grup krwi, które normalnie ujawniają się jedynie w jej górnych partiach, mogą się zacząć ujawniać w części dolnej okrężnicy lub zniknąć z odcinka górnego. W zaawansowanych przypadkach komórki osoby chorej mogą prezentować antygeny niezgodne z grupą krwi tej osoby. Na przykład, osoba o grupie krwi B może zacząć produkować antygen A. Rak okrężnicy należy do stosunkowo nielicznej grupy chorób wyraźnie związanych z układem grupowym Rh. Wprawdzie osoby Rh+ i Rh- są jednakowo narażone na zachorowanie, to jednak u osób Rh-ujemnych obserwuje się tendencję do bardziej zlokalizowanego nowotworu, podczas gdy u osób Rh-dodatnich rak okrężnicy łatwiej przechodzi w stadium przerzutów. Stąd osoby Rh-dodatnie chore na raka okrężnicy i odbytnicy są bardziej zagrożone rozprzestrzenianiem nowotworu niż osoby Rh-ujemne, zwłaszcza jeśli chodzi o przerzuty w obrębie lokalnych węzłów chłonnych.

Rak przełyku
Rak przełyku przeważa u osób z grupą krwi A i AB, zwłaszcza jeśli poprzedzała go choroba zwana przełykiem Barretta. Przełyk Barretta to stan przedrakowy pojawiający się u około 20% ludzi cierpiących na refluks żołądkowy. Choć dolegliwość ta częściej pojawia się u osób z grupą krwi 0 i B, to jednak u grup A i AB łatwiej przerodzić się może w przełyk Barretta.

Nowotwory mózgu i układu nerwowego
Między grupą krwi A i nowotworami mózgu i układu nerwowego zaobserwowano dodatnią, stałą i nieraz bardzo wyraźną korelację. Słabsze związki tego typu zaobserwowano w wypadku grupy krwi B, natomiast grupa krwi 0 daje w wypadku raka mózgu i innych nowotworów układu nerwowego dobre rokowania.
Analizując związek grupy krwi z nowotworem mózgu, zaobserwowano interesującą rzecz. Badając skuteczność pooperacyjnej poli- i immununochemioterapii stwierdzono, że interwencja chirurgiczna była skuteczna dla osób z grupą krwi A i AB, ale nie dla osób z grupą kiwa 0 (danych dla grupy B brak). Bazując na tych wynikach, stwierdzono, że dobór chemio- i immunoterapii należy dostosować do grupy krwi pacjenta.

Rak tarczycy
Grupa krwi A jest wśród chorych na raka tarczycy reprezentowana w nadmiarze, natomiast grupa krwi 0 zdaje się dawać swym nosicielom ochronę przed tym nowotworem. Podobnie jak przy innych nowotworach, zaburzona zostaje precyzyjna struktura powierzchniowa złożona z różnych antygenów. Ogólnie rzecz biorąc, charakterystyczną cechą raka tarczycy jest utrata antygenów A i B i pojawienie się antygenu Tn, sygnalizujące pojawienie się tendencji w kierunku złośliwości.

Czerniak
Przeprowadzono jak dotąd tylko dwa badania na temat związków między nowotworami skóry i grupą krwi. Rak skóry wydaje się być silnie związany z grupą krwi 0. Stwierdzono też, że w grupie tej obserwuje się największą częstość występowania złośliwego raka skóry o nazwie czerniak i najkrótszą przeżywalność od chwili zdiagnozowania choroby. Najdłuższą przeżywalność ma grupa krwi A, a zwłaszcza kobiety.
Nowotwory kości
Nowotwory kości wykazują silny związek z grupą krwi B i nieco słabszy z grupą krwi A.

Białaczka i ziarnica złośliwa
Istnieją dowody na to, że na ogół osoby z grupą krwi A są bardziej predysponowane do białaczki niż pozostałe. Tendencja ta jest szczególnie silnie zaznaczona dla rzadszej formy grupy krwi A, a mianowicie
A-2. Podobnie, grupa krwi 0 zdaje się dawać pewien stopień odporności, zwłaszcza w wypadku ostrych postaci leukemii, ochrona ta jest jeszcze większa dla kobiet. Z tego też powodu niektórzy badacze zasugerowali, że tę niewielką dozę zabezpieczenia przeciw ostrej białaczce, jaką obserwuje się u kobiet z grupą krwi 0, zapewnia jakiś związany z płcią gen położony na chromosomie 9, niedaleko genu grupy krwi.
Dane wiążące ziarnicę złośliwą z grupą krwi są na razie wstępne, wydaje się jednak, że w jej rozwoju może mieć udział wirus Epsteina-Barra, plasujący grupę krwi B na nieco mniej korzystnych pozycjach.

Konwencjonalne i dostosowane do grupy krwi metody leczenia nowotworów
Strategie tu omawiane, mają charakter uzupełniający, atakują nowotwór pod kątem chwilowo ignorowanym lub niesygnalizowanym w medycynie konwencjonalnej. Dieta zgodna  z grupą krwi to dodatkowa pomoc w walce z nowotworem.

Konwencjonalne metody leczenia nowotworów
Najczęściej stosowanym wstępnym postępowaniem w wypadku raka jest zabieg chirurgiczny lub operacja. Jeśli rak został wykryty wcześnie, usunięcie niewielkiego nowotworu może być najważniejszą częścią batalii. Zazwyczaj po operacji następuje seria naświetlań i/lub che-mioterapia.
Obecnie w celu najbardziej precyzyjnego naświetlenia konkretnych miejsc ulokowania nowotworu korzysta się z promieniowania rentgenowskiego, cząstek przyspieszonych i promieni gamma. Zabiegi te dość precyzyjnie docierają do swego celu, jednakże nie daje się uniknąć pewnych zniszczeń w bezpośredniej bliskości guza. Niektóre nowotwory, np. szyjki macicy, płuc i prostaty, reagują dobrze na przeciwnowotworową terapię wewnętrzną, w czasie której źródło radiacji umieszczane jest wewnątrz jamy ciała lub bezpośrednio w nowotworze.
Chemioterapia polega na użyciu leków, zwykle w postaci zastrzyków, ale czasem przyjmowanych w postaci tabletek specjalnie dobranych dla danego rodzaju nowotworu. Należą do nich związki alkilujące, które działają bezpośrednio na DNA komórek rakowych, zapobiegając ich replikacji. Nitrozoureazy z kolei hamują enzymy w komórkach raka potrzebne do naprawy DNA. Antymetabolity upośledzają działanie DNA i RNA w komórkach rakowych, a antybiotyki przeciwnowotworowe upośledzają DNA komórki rakowej, wreszcie inhibitory mitozy, którymi są roślinne alkaloidy, hamują enzymy potrzebne do syntezy białek, czyli po prostu prowadzące do zagłodzenia komórki raka.
Nawet dziś większość leków przeciwnowotworowych wywiera poważne skutki uboczne. W miarę postępu choroby i aplikowania przez onkologów coraz to nowych protokołów leczniczych układ odpornościowy większości pacjentów chorych na raka ulega przytłumieniu lub całkowitemu zahamowaniu. Połączenie chemioterapii i naświetlań często zbiera bezlitosny haracz od naświetlanych, u których rozwijają się różne infekcje oportunistyczne jak zapalenie płuc i infekcje grzybicowe takie jak pleśniawki.
Upośledzone działanie układu odpornościowego może mieć bardzo negatywny wpływ na przebieg zarówno choroby, jak i leczenia. Podejście wielostronne, bazujące na znajomości skutecznych metod naturalnych i grupy krwi chorego, a także pożytecznych suplementów, w połączeniu z konwencjonalnymi metodami, oferuje największą nadzieję na powrót do zdrowia i na pozytywną odpowiedź na leczenie.

Zwalczanie choroby nowotworowej dietą zgodną z grupą krwi

W układzie grupowym ABO każdy układ obronny ma inną strukturę. W ten sposób komórki rakowe nie mogą mutować w kierunku, który pokona wszystkie przeszkody.
Każda ze strategii, dobrana specjalnie dla danej grupy krwi, będzie działała na kilku poziomach, za każdym razem posługując się innym mechanizmem, stawiając przed nowotworem więcej przeszkód, niż może on pokonać metodą mutacji.

Ogólne wzmocnienie odporności poprzez oczyszczenie ustroju z trucizn
Do powstawania i rozwoju raka u ludzi przyczyniają się zarówno czynniki genetyczne, jak i środowiskowe. Biologiczne, chemiczne i fizyczne przyczyny raka określa się mianem kancerogennych klasyfikuje się je w dwóch kategoriach: kancerogeny bezpośrednie i prokancerogeny, które przekształcają się w kancerogeny na drodze metabolicznej. Do prokancerogenów zalicza się aflatoksyna (toksyna obecna w niektórych pleśniach), wiele barwników chemicznych, nitrozaminy w pokarmach wędzonych i niektóre metale, np. nikiel.
Na zwiększenie lub zmniejszenie podatności na kancerogeny wpływa wiele niezależnych czynników, takich jak płeć, dieta, wiek i środowisko życia. W warunkach normalnych DNA ma mechanizmy samonaprawiające. Uszkodzenie któregoś z aspektów naprawiających prowadzi do mutacji DNA. Czasem taki zmutowany DNA nie ujawnia się, a rak się nie rozwija. Tak długo, jak długo dostarczamy organizmowi anty promotorów uniemożliwiających ekspresję uszkodzonego genu (np. przeciwutleniaczy), w organizmie błędy są naprawiane, a w każdym razie naprawiane na tyle, by nie doszło do zezłośliwienia nowotworu. Jednakże w środowisku o dużym stężeniu toksyn kancerogeneza zachodzi z łatwością. I tu właśnie może pomóc dieta. Kiedy spożywasz pokarmy źle wchłaniane, substancje odpadowe, które odkładają się w jelitach, wytwarzają trujące środowisko.
Między antygenem grup krwi i wieloma pokarmami, które spożywamy, dochodzi do reakcji chemicznej. Dzieje się tak dlatego, ponieważ białka w pokarmach też zawierają antygeny, a te antygeny są podobne do antygenów grup krwi. Jeśli zjadamy produkty, które zawierają substancje podobne do obcych antygenów grup krwi, może to wywołać powstawanie w twej krwi przeciwciał skierowanych przeciw nim, a w rezultacie aglutynację komórek. Inne składniki w pokarmie mogą reagować z daną grupą krwi i też ją aglutynować. Te specyficzne w stosunku do węglowodanów aglutyniny pokarmowe nazywane są lektynami. Ponieważ niektóre z tych węglowodanów są antygenami determinującymi również grupę krwi, lektyny mogą być specyficzne dla tej czy innej grupy krwi. Na organizm osoby o grupie krwi B lub 0 ta sama lektyna może w ogóle nie mieć żadnego wpływu. Lektyny nie są rzadkością w naszej diecie, zawiera je 50% z ponad 2 tysięcy roślin zbadanych pod tym kątem. Spośród 88 lektyn zidentyfikowanych w pospolitych produktach spożywczych 36 wykazuje większą lub mniejszą specyficzność w stosunku do grup krwi.
Wiele lektyn pokarmowych – poza specyficznością w stosunku do grupy krwi – okazało się też silnymi induktorami wytwarzania polia¬min w jelitach. Poliaminy to grupa związków chemicznych występujących w niewielkim stężeniu w komórkach człowieka, zwierząt i roślin. Są one wykorzystywane w procesach wzrostu, odnawiania i metabolicznych. Od poliamin zależy prawidłowy rozwój komórki, ponieważ mają one stabilizujący wpływ na strukturę DNA. Mają też ogromne znaczenie dla prawidłowego funkcjonowania układu nerwowego. Tym niemniej nadmiar poliamin w jelitach może prowadzić do rozwoju szkodliwych bakterii i rozwoju środowiska toksycznego w jelitach.
Duża grupa nowotworów, w tym również rak prostaty i sutka, potrzebuje znacznych ilości poliamin do wzrostu i rozwoju, ponieważ ich rozwój i wzrost jest szybki i nieprzerwany. Kilka nowych programów badawczych koncentruje się właśnie na skutkach zablokowania wytwarzania poliamih i potencjalnego zastosowania tej metody w lekach hamujących proces rozwoju raka.
Kontrolowanie poliamin poprzez dietę stanowi przykład równowagi występującej w naturze. Organizm człowieka potrzebuje poliamin do wzrostu i regeneracji tkanek, ale ich nadmiar może upośledzić działanie naszego układu odpornościowego i zmienić metabolizm komórek. Trzymając się zaleceń diety zgodnej z grupą krwi, można kontrolować ilość przyjmowanych lektyn, tak by nie zwiększały one niepotrzebnie poziomu poliamin w jelitach.
Poza unikaniem pokarmów toksycznych można też zwiększyć odporność organizmu poprzez wzbogacenie jelit korzystną florą bakteryjną. Powszechnie wiadomo, że przyjazna flora bakteryjna jelit chroni komórki, poprawia stan układu odpornościowego i ma korzystny wpływ na zdolność organizmu do skutecznego utylizowania składników odżywczych z pokarmu. Równowagą w obrębie przyjaznych bakterii dyrygują antygeny grupy krwi.
Ekspresja antygenów grup krwi jest najsilniejsza na styku między organizmem i otaczającym go środowiskiem. U wydzielaczy, antygeny są wydzielane również do płynów ustrojowych i chronią układ pokarmowy.
Antygeny grup krwi to złożone węglowodany, ulubiony przysmak bakterii. Antygeny różnych grup krwi złożone są z odmiennej kombinacji cukrów, a bakterie mają swoje preferencje. W rezultacie wiele przyjaznych bakterii odżywia się zgodnie ze swą naturą, na  antygenach grup krwi. Kiedy jest ich dość, bakterie konkurują o nie skuteczniej niż bakterie szkodliwe i w rezultacie nie dopuszczają do ich namnożenia. Przyjazne bakterie okrężnicy, dostosowane do grupy krwi człowieka, rozkładają antygeny do krótkołańcuchowych kwasów tłuszczowych, które są bardzo korzystne dla zdrowia okrężnicy.
Bakterie pasują do pewnych konfiguracji cukrów niczym klucz do zamka. Choć nie wszystkie z miejsc przyczepiania bakterii w jelitach i układzie pokarmowym są specyficzne w stosunku do krwi, proces przyczepiania dla licznych bakterii pożytecznych (i niepożytecznych) jest sterowany grupą krwi. W rzeczywistości prawie 50% wszystkich szczepów bakterii do dziś przebadanych pod tym kątem wykazuje specyficzność w stosunku do grupy krwi.
Inny aspekt preferencji w stosunku do grupy krwi dotyczy lektyno-podobnej aktywności bakterii, która sprawia, że jedne z nich są przyjazne, a inne nieprzyjazne dla danej grupy krwi. Niektóre szczepy przyjaznych bakterii preferują jako pokarm antygeny twojej grupy krwi. Nie ma się czym martwić: to element ich symbiotycznego związku z człowiekiem.
Wszystkie grupy krwi odnoszą korzyść z symbiozy z właściwymi dla nich przyjaznymi szczepami bakterii i spożywania fermentowanych produktów o charakterze probiotyków. Odpowiedni probiotyk może zwiększyć liczbę przeciwciał, chroniąc organizm przez nawrotami choroby.

Zastosowanie lektyn specyficznych dla grupy krwi do aglutynacji i niszczenia komórek rakowych

Żadna z właściwości lektyn nie przykuwa tak wiele uwagi jak ich zdolność do aglutynacji komórek nowotworowych. Zdolność ta została wykryta przypadkowo w 1963 roku przez Josepha C. Auba z Massachusetts General Hospital. Aub sądził, że komórki rakowe i normalne różnią się w strukturze ich powierzchni i że to zmiany właściwości powierzchniowych komórek nowotworowych umożliwiły im nienormalne tempo namnażania się, odłączania od miejsca powstania i rozprzestrzeniania po organizmie. W celu stwierdzenia, czy powierzchnia komórki rakowej rzeczywiście jest odmienna od powierzchni komórki zdrowej, Aub posłużył się kilkoma enzymami. Zaobserwował tę różni¬cę tylko w wypadku jednego enzymu: lipazy z zarodka pszenicy. W wypadku normalnych komórek nie zaobserwował zmian, ale komórki rakowe ulegały aglutynacji. Kiedy zastąpił lipazę zarodka pszenicy lipazą trzustkową, do aglutynacji nie doszło. Aub stwierdził również, że aktywność enzymatyczną zarodka pszenicy można zniszczyć podgrzewaniem, ale to nie likwiduje zjawiska aglutynacji. Aub i jego współpracownicy odkryli, że lipaza zarodka pszenicy zawierała zanieczyszczenie w postaci małej cząsteczki białka odpowiedzialnej za właściwości aglutynacyjne.
Odkrycie to otworzyło nową erę w badaniu lektyn. Wkrótce okazało się, że komórki rakowe dają się aglutynować również wieloma innymi lektynami. Z reguły komórki rakowe ulegają aglutynacji już przy bardzo małym stężeniu lektyny, podczas gdy zdrowe komórki reagują w ten sposób dopiero w stężeniu co najmniej kilkakroć wyższym. Większa podatność na aglutynację pod wpływem lektyn wynika prawdopodobnie u komórek rakowych ze znacznego zwiększenia liczby receptorów powierzchniowych, a pośrednio z gwałtownego tempa ich namnażania.
Lektyna zawarta w orzechach ziemnych wykazuje zdolność inhibicji wzrostu kilku linii rozwojowych komórek raka sutka, co więcej, daje się wykorzystać do ich niszczenia. Uważa się, że lektyna szarłatu spożywczego (amarantu), lektyna bobu i lektyna obecna w pieczarce hodowlanej mogą być korzystne z punktu widzenia leczenia raka okrężnicy.
Lektyna soi, która może stanowić nawet 5% jej suchej masy, ma zdolność dezorganizacji działania komórek rakowych, zwłaszcza komórek raka okrężnicy i sutka. Zdolność lektyny soi do rozróżniania między komórkami rakowymi i zdrowymi została niedawno przedstawiona graficznie w pewnej publikacji. Pobrany od chorego przed chemioterapią szpik kostny przepuszczono przez cienką powierzchnię filtrującą nasyconą lektyną soi. W ten sposób komórki rakowe oddzielono ze szpiku, który następnie bezpiecznie wstrzyknięto pacjentowi.
Lektyny zwalczające chorobę nowotworową

Zmniejszenie skutków ubocznych radio- i chemioterapii
Naświetlanie i chemioterapia mogą mieć skutki uboczne, które nie bez przyczyny budzą niepokój. Choć skierowane przeciw komórkom nowotworowym, wywierają też wpływ na komórki zdrowe. A konkretnie, obie terapie mogą wywoływać dokuczliwe nudności, wymioty i biegunkę, co prowadzi do niedoborów substancji odżywczych w organizmie. Dieta zgodna z grupą krwi może poprawić stan odżywienia organizmu chorego w czasie tych terapii. Ma to również pozytywny wpływ na aktywność komórek naturalnych zabójców (ang. natural killer, NK), których celem jest likwidowanie komórek uszkodzonych przez raka lub wirus. Aktywność NK wzmaga się, gdy na kluczowych komórkach dochodzi do silnej ekspresji antygenów grup krwi – a to jest skutek stosowania diety zgodnej z grupą krwi.

Comments are closed.