CZEKOLADA

czekoladka  Czekolada to doskonały smakołyk. Najcenniejsza dla zdrowia jest najciemniejsza, najbardziej gorzka. Czekolada zawierająca jak najwięcej miazgi kakaowej (min. 43%), bogata jest we flawonoidy – antyoksydanty. Gorzka czekolada zawierająca 70% kakao ma trzy razy więcej flawonoidów niż mleczna deserowa. Biała nie ma ich wcale i jest najmniej wartościowa. W gorzkiej czekoladzie znajdziemy wiele składników mineralnych, m.in. magnez, żelazo, cynk, selen, potas, fosfor, wapń oraz witaminy A, D, E i z grupy B. Choć składnikiem czekolady jest cukier, który sprzyja rozwojowi próchnicy, to zdaniem dietetyków pożytków ze słodko-gorzkiego przysmaku jest więcej.
Flawonoidy z gorzkiej czekolady rozbrajają wolne rodniki i pomagają naprawiać uszkodzone komórki.                                                           Zawarte w czekoladzie flawonoidy nie pozwalają złemu cholesterolowi (LDL) utleniać się. Dzięki gorzkiej czekoladzie ściany naczyń krwionośnych stają się bardziej elastyczne (wtedy lepiej krąży nimi krew). Poza tym płytki krwi mają mniejszą tendencję do zlepiania się i tworzenia skrzepów. Zjedzenie czekolady powoduje, że podnosi się poziom serotoniny i endorfin – substancji, które są odpowiedzialne m.in. za dobry nastrój. Z badań wynika, że dzieci matek, które jadły w ciąży 3-4 kostki ciemnej czekolady dziennie są weselsze i bardziej aktywne. Czekolada zawiera teobrominę i koleinę – alkaloidy, które poprawiają koncentrację. W tabliczce jest więcej kofeiny niż w filiżance kawy. Potęgują ją zawarte w czekoladzie szybko przyswajalne węglowodany.

MIÓD
miódMiód substancja produkowana przez pszczoły. Produkowany jest z nektaru lub spadzi. Na wytworzenie 1 kg miodu pszczoły robotnice muszą zebrać nektar z kilku milionów kwiatów oraz poddać ten nektar, już w ulu, szeregowi zabiegów. Źródłem nektaru są nektarniki kwiatów. Składnikiem nektaru są cukry proste: glukoza i fruktoza oraz dwucukier sacharoza rozkładany przy użyciu enzymu do cukru prostego. W nektarze są aminokwasy, kwasy organiczne, olejki eteryczne, barwniki, witaminy i mikroelementy. Drugim surowcem, z którego powstaje miód, jest spadź – wydzielina mszyc żerujących na liściach drzew, głównie tych iglastych. Spadź zawiera więcej soli mineralnych, niż nektar.
Nektar i spadź, czyli tzw. pożytek przyniesiony do ula przez robotnice, przekazywany jest pszczołom nielotnym do wstępnego zagęszczenia. Przerzucają one kilkakrotnie podany nektar z języczka do wola miodowego. Wzbogacają go przy okazji w enzymy. Zagęszczony nektar składany jest do komórek plastra, gdzie odparowywana jest woda, do zawartości 17%. Takie stężenie zapobiega fermentacji miodu. Znajdująca się w miodzie inhibina hamuje rozwój mikroorganizmów. Dojrzały miód jest zasklepiany wieczkami woskowymi. Zawiera cukry proste, białka, enzymy (inhibinę), kwasy organiczne, olejki eteryczne, witaminy i barwniki.

W 100 g miodu znajduje się:

  • 5 mg wapnia,
  • 16 mg fosforu,
  • 0,9 mg żelaza,
  • 5 mg magnezu

a także wanad, molibden, nikiel, fluor, bor, kobalt, bar, pallad, wolfram, glin, cynk, cynę i inne mikroelementy.
Miód zawiera witaminy: A, B2, C, PP oraz białko typu globulin i albumin. O smaku miodu decydują głównie kwasy organiczne; o zapachu olejki eteryczne, a o kolorze barwniki (flawony, antocjany, karotenoidy, chlorofil).
Miody mogą mieć kolor od białego przez kremowy, żółty do brązowego, a nawet zielonkawego. Miody jasne są delikatniejsze w smaku, a ciemne mają raczej ostry i wyrazisty smak.
Wyróżnia się trzy typy miodów:

  • nektarowy,
  • spadziowy,
  •  nektarowo-spadziowy.

A wśród tych typów jest tyle gatunków, ile nektarujących roślin. I tak do miodów nektarowych należą między innymi: lipowy, koniczynowy, rzepakowy, akacjowy, gryczany, wrzosowy lub wielokwiatowy czyli mieszanina wielu gatunków miodu, zaś do miodów spadziowych: spadź liściasta, która jest mało smaczna i spadź iglasta z jodły, świerka, modrzewia itp.
Miody nektarowe dzieli się również ze względu na ich barwę na miody jasne i ciemne.
Tam, gdzie dominuje roślinność jednego gatunku, pszczelarze pozyskują miody odmianowe. Najczęściej jednak miód pochodzi z nektaru różnych kwiatów.
Miód pszczeli jest higroskopijny, a więc bardzo łatwo wchłania wilgoć, a także obce zapachy. Powinien więc być przechowywany w suchych, pozbawionych ostrych, przykrych zapachów pomieszczeniach i szczelnych naczyniach, najlepiej w szklanych słoikach. Optymalna temperatura przechowywania to +8°C, nie szkodzi mu również temperatura pokojowa 18°C – 25°C, ale jest niebezpieczeństwo, że gdy ilość wody w miodzie jest większa niż 17% i dodatkowo zawiera on sporą ilość drożdżaków, to może sfermentować. Zdarza się to czasem przy miodzie rzepakowym. Miód pszczeli nie powinien być również narażony na działanie promieni słonecznych.
Miód posiada właściwości lecznicze, jednak nie jest zarejestrowany jako lek.
Miód posiada właściwości wzmacniające oraz oczyszczające. Zalecany jest dla osób, których organizm uległ zatruciu pokarmowemu lub farmakologicznemu. Najczęściej miód stosuje się jednak profilaktycznie – doskonale chroni przed infekcjami. Miód można aplikować na wiele sposobów: rozpuszczony  w przegotowanej, ostudzonej wodzie, podjęzykowo, gdyż jego wchłanianie rozpoczyna się już w jamie ustnej. Miód może być spożywane przez każdego, jednak u niektórych osób może wystąpić reakcja alergiczna, szczególnie jeśli ktoś jest uczulony na pyłki rośliny, która posłużyła jako pożytek. Badania wykazały, że miód zawiera także substancje przyspieszające odnowę komórkową i hamujące proces starzenia się. Najważniejsze z nich to enzymy i acetylocholina (substancja o charakterze hormonu).

Miód ma również szerokie zastosowanie w przemyśle kosmetycznym, do wyrobów kremów, szamponów.

BAKALIE
Bakalie, pod tom nazwa kryje się szereg dobroczynnych składników: rodzynki, orzechy, migdały, suszone owoce i wiele innych.

Orzechy
orzechyWłoskie, laskowe, ziemne – bogate są w pierwiastki, a głównie potas, wapń i magnez, korzystnie wpływające na nastrój, koncentrację i szybkość reakcji. Orzechy są pokarmem niezwykle „esencjonalny”. W 100 g jest ponad 600 kcal, a to jest tyle, ile zawiera przeciętny posiłek. Prawdą jest, że są tuczące, ale dzięki znacznej ilości nienasyconych kwasów tłuszczowych skutecznie obniżają poziom cholesterolu we krwi. W orzechach występuje około 20% białka.

Migdały
migdałyMigdał to nasienie owocu migdałowca. Cenne są tylko jego nasiona. Migdały zawiera; dużo potasu, spor magnezu, manganu, fosforu wapnia, żelaza i miedzi. Są zasobne w witaminę B2. Składniki migdałów wpływają na funkcjonowanie systemu nerwowego, zatem migdały powinny jeść osoby nerwowe, źle sypiające, oraz ucząca się młodzież. Migdały są bardzo kaloryczne.
Są też migdały gorzkie. Tymi słodkimi można raczyć się do woli, ale gorzkie, które zawierają kwas pruski, dodawać należy do potraw tylko w niewielkich ilościach.

Daktyle
daktyleDaktyle pochodzą z palmy daktylowej. Jest to długowieczne drzewo owocujące nawet 100 lat. Są bardzo kaloryczne. 100 g dostarcza około 350 kcal. Daktyle bogate są w  białko, błonnik, witaminy A, B1, B2, B3, C oraz fosfor, magnez, żelazo i wapń. Przypisuje się im także działanie antystresowe.

Rodzynki
rodzynkiRodzynki zawierają witaminę A, witaminy z grupy B, magnez, potas, fosfor, żelazo, mangan oraz rzadko spotykany w produktach bor. Pierwiastek ten jest nie tylko pożywką dla mózgu, ale też wspomaga profilaktykę osteoporozy. W rodzynkach znajduje się także bardzo potrzebny organizmowi aminokwas – arginina. Jej zasoby trzeba   uzupełniać, zwłaszcza w starszym wieku.

Figi
figiW 100 g fig zawarte jest 290 kcal. Figi zawierają w sobie bogate źródło błonnika pokarmowego, dużo potasu oraz witamin z grupy B. Dodają energii, poprawiają trawienie, przeciwdziałają zaparciom. Są podobno sprawdzonym afrodyzjakiem! A ponieważ świetnie się przechowują, można z nich robić zapasy na czas długich wypraw.

Suszone morele
moreleOwoce te w postaci suszonej charakteryzują się bogactwem witamin i soli mineralnych w tym beta-karoten, witaminy A, E, B1, PP oraz bor, potas i wapń.
Morele, podobnie jak wszystkie bakalie, są niestety kaloryczne, ale to jedyna ich wada.
Wspomagają system odpornościowy, zwiększają liczbę czerwonych ciałek krwi, poprawiają sprawność umysłu.
Suszone morele zalecane są osobą cierpiącym na nadkwasotę ponieważ owoce te neutralizują kwasy żołądkowe.

Soja
sojaSoja to jeden  z najzdrowszych produktów spożywczych i uchodzi za najbogatsze źródło potasu, przy maleńkiej ilości sodu. Jest zasobna w fosfor i wapń, uboga w żelazo. Ma niemal wszystkie witaminy (oprócz witaminy D), choć w niewielkich ilościach. Jest bardzo pożywna – 100 g soi dostarcza 350 kalorii.
Zanim się cokolwiek z soi zrobi – trzeba ją ugotować. Należy zalać ją na noc zimną przegotowaną wodą, najlepiej na 10, a nawet 18 godzin. I tę wodę – niesmaczną – odlać. Zalać nową zimną wodą, ale też przegotowaną i gotować aż ziarna zmiękną.
Soja, podobnie jak ryż czy ziemniaki, nie ma jakiegoś szczególnego smaku. Stąd przyrządza się ją zawsze z dodatkami smakowymi. Do potraw słonych dodaje się np. cebuli i czosnku, kopru, koncentratu pomidorowego, wędzonego boczku, grzybów i różnych ostrych przypraw, a także — jak do wszystkich strączkowych – cząbru. Do potraw słodkich dodaje się wanilii, cynamonu, aromatów, kolendry, anyżku, goździków itp.

Comments are closed.